De flora van Australie is enorm uitgebreid. Het westen van Australische is heet en tropisch en kent geen koude winters. In het oosten heb je berggebieden en zone`s met koude winters met veel sneeuw. Australische planten hebben bladstructuren en bloemen die afwijken van planten die wij kennen uit de rest van de wereld, dat maakt hun uniek. In het algemeen zijn Australische planten ook zeldzaam, bij tuin centra zie je niet winterharde Callistemons en soms een keer een Eucalyptus terwijl er veel meer mogelijk is. Hieronder vind u een selectie van 10 winterharde Australische planten voor het Nederlandse klimaat. Al deze planten zijn behoorlijk winterhard en kunnen veel vorst verdragen en hebben bij ons in Schoonebeek -16C overleeft.
Deze soort groeit van nature in koele bergachtige gebieden op hoogtes tot ongeveer 1200 meter. In deze regio’s komen regelmatig vorst, koude wind en incidentele sneeuwval voor. Daardoor behoort Acacia rubida tot de beter winterharde acacia’s voor het Nederlandse klimaat.
De Acacia rubida staat bij ons in de tuin sinds 2011 op een beschutte plek op het zuiden. Het is een sneller groeier en deze Acacia heeft een hele mooie rode stam. Met een hele koude winter kan het blad bruin worden, maar de rubida herstelt altijd snel in het voorjaar.
Deze cultivar is afkomstig van de Woodlanders nursery in Amerika. Volgens Amerikaanse rapporten heeft de plant daar -23C overleeft. Het koudste wat hij hier gehad heeft is -16C. Dit is de meest winterharde roodbloeiende Callistemon en hij staat bij ons in de tuin sinds 2010
Callistemon ‘woodlanders hardy red‘ staat bij ons in de tuin voor een zuidmuur en staat in zandgrond. Bij ons is hij ongeschonden gekomen door -16C en hij bloeit elk jaar met hele mooie opvallende bloemen
Callistemon pityoides groeit in Australie op hoogtes van 600 tot 2000 meter. De plant is inheems in de staten New South Wales, Queensland en Victoria. In New South Wales groeit hij in de Snowy Mountains region en de hogere Blue Mountains, in Victoria in de Noord-Oostelijke Alpen. In Queensland komt hij voor in de buurt van de Racecourse Creek ten noord oosten van Wallangarra. Doet het goed in natte gebieden en is opgewassen tegen slechte drainage en kan tegen permanent vochtige grond.
Dit is de meest winterharde Callistemon en heeft volgens rapporten -19C overleeft op verschillende plekken in Europa. Het is bladhoudende traag groeiende struik tot kleine boom met opvallende gele bloemen. Hij kan op de zon en op de halfschaduw staan en houdt wel van een klein beetje water in droge periodes in de zomer.
De niphophila (snowgum) lijkt veel op de Eucalyptus debeuzevillei, maar heeft een kleiner blad dat leerachtig en blauwgroen is. Hij is zeer winterhard en groeit op hoogtes van 1500 tot 2150 meter in Zuid-Oost New South Wales en Noord-Oost Victoria. De bomen vormen in hun natuurlijke omgeving lage open bossen. Ze groeien op goed gedraineerde zure grond met een pH van 4-5. De gemiddelde regenval is hoog (750 tot 2000 mm).
De Eucalyptus niphophila staat bij ons in de tuin sinds 2006 en komt moeiteloos door elke winter. Het begint nu al echt een mooie boom te worden met een opvallende stam. Het koudste wat de niphophila hier heeft doorstaan is -20C
De Grevillea ‘Big Red‘ is een kruising tussen Grevillea juniperana en Grevillea Vicoreae. Onze plant staat pal voor de loods op een beschutte plek op het zuiden. Hij is ongeveer 2.5 meter hoog nu.
Tot mijn verbazing komt deze Grevillea door elke winter hier en heeft -16C doorstaan. Deze plant heeft nog nooit schade gehad bij ons in de tuin
Hakea epiglottis is inheems op Tasmanië, wordt 3 meter hoog in zijn natuurlijke omgeving. Deze Hakea epitglottis is al meer dan 10 jaar winterhard bij ons in de tuin en ik bescherm hem nooit
De Hakea epiglottis staat bij ons voor een zuidmuur en aan de andere kant heeft hij beschuttings can een carport. Hij staat op kurkdroge zandgrond wat veel Australische planten wel fijn vinden. Naast de Hakea microcarpa is dit de meest winterharde Hakea.
De soort is endemisch in Zuid- Queensland, New South Wales, Victoria en Tasmanië. Deze soort staat bekend als de meest winterharde Hakea en heeft hele harde blaadjes. De bloei vind plaats in de maand mei en de plant bloeit met witte bloemen. Twee van deze planten staan al vanaf 2013 bij ons in de tuin.
Ik heb 2 Hakea microcarpas in de tuin gezet in 2013. Eentje stond op humusrijke, vochthoudende grond in de halfschaduw. De andere staat op kurkdroge zandgrond voor een zuidmuur en deze doet het het beste bij ons in de tuin. Hij is nu iets van 2.2 meter hoog en eenmaal in bloei is de plant volledig bedekt met witte bloemen
Leptospermum namadgiensis is in 1987 voor het eerst ontdekt in Australië door Phil Gilmour, die materiaal van deze plant verzameld had op Mount Scabby and Mount Kelly, beide onderdeel van de Scabby Range dat een onderdeel vormt van het zuidelijke gedeelte van de grens van The Australian Capital Territory en New South Wales.Er zijn momenteel enkele kwekerijen in Amerika en Australië die deze plant verkopen.
In Australië groeit hij als een struik van 20 tot 50 cm hoog en op beschutte plaatsen kan hij 4 tot 5 meter hoog worden, soms met een hangende vorm.
De namadgiensis staat in de tuin sinds 2011 en heeft nog nooit schade gehad. Onze plant staat voor de zuidmuur van de loods en staat heel warm.
In het wild groeit Lomandra longifolia op uiteenlopende plekken, variërend van zanderige kustgebieden tot natte moerassen, en van rotsachtige heuvels tot montane zones langs beekoevers en in open bossen. Dit toont hoe veelzijdig en taai deze plant is: hij verdraagt droogte én natte voeten, volle zon én lichte schaduw. Deze eigenschappen maken hem uitstekend geschikt voor tuinen in gematigde klimaten, ook in Europa.
De glanzend groene bladeren zijn smal, stevig en kunnen een lengte bereiken van tot ruim 1 meter, waarbij ze vaak boven de bloemstengels uitsteken. De plant vormt mooie pollen en geeft het hele jaar door een fris en gestructureerd beeld.
Het is voor mij een raadsel waarom deze plant niet vaker geprobeerd wordt. Lomandra longifolia is volledig winterhard, heeft geen bescherming nodig, heeft leerachtig blad en mooie bloemen. Ik heb 2014 deze plant gekocht in Tasmanie en na een paar jaar heb ik hem gedeelt en heb nu 11 van deze planten in de tuin. De plant wordt uiteindelijk een meter breed en hoog en bloeit in de vroege zomer met opvallende bloemen.
Lomatia fraseri, of “Mountain Lomatia,” groeit in de koelere bergachtige streken van New South Wales en Victoria op hoogtes tussen 600 en 1.500 meter. Deze struik of kleine boom wordt vaak aangetroffen in vochtige bossen en subalpine gebieden, samen met soorten zoals Eucalyptus pauciflora (snow gum). Lomatia fraseri is bestand tegen koude winters en zware vorst. De plant heeft mooie getande bladeren en een frisgroen blad.
Deze plant is al jarenlang winterhard bij ons in de tuin, zonder enige vorm van bescherming. Deze Lomatia staat bij ons voor een zuidmuur in zandgrond, waar het lekker warm kan worden en hij heeft nog nooit enige vorm van schade gehad.
Ik heb de Lomatia fraseri geplant in 2014. Deze plant staat bij ons op kurkdroge zandgrond voor een zuidmuur. De plant krijgt de hele dag zon en heeft bij ons in de tuin nog nooit schade gehad.
